Choquequirao – zadziwiające ruiny Inków położone w regionie Cusco w Peru. To świetna alternatywa dla słynnego Machu Picchu, ponieważ nie jest tak zatłoczone, a dla niektórych nawet bardziej spektakularne. Więcej ogólnych informacji o tym wyjątkowym miejscu znajdziesz w moim artykule „Choquequirao ruins as a beautiful place to visit in Peru”. Tutaj chciałabym opisać niektóre z doświadczeń z mojego trekkingu do Choquequirao, który odbyłam w listopadzie.
Mój 3-dniowy trekking do Choquequirao w Cusco
Moja wyprawa do tych słynnych ruin Inków była dość ciężka, ale zdecydowanie warta wysiłku. Nasza ekipa liczyła 4 osoby. Na początku zakładaliśmy, że pokonamy trasę w 4 dni, co jest mniej więcej standardem. Pomysł polegał na wynajęciu osła i jego właściciela (arriero), ale braliśmy też pod uwagę możliwość, że ten plan może się nie udać i wtedy wszystko będziemy musieli nieść sami. Z tego powodu każdy zabrał minimum rzeczy i nasza przygoda się zaczęła.
Z reguły trekking do Choquequirao w Cusco zaczyna się w miasteczku Cachora. Najpierw trzeba więc dotrzeć do tego miasteczka. Pokonanie trasy Cusco – Cachora (z przesiadką w Curahuasi, ponieważ nie ma bezpośredniego połączenia) zajmuje około 4 godzin.
Aby ominąć obowiązkowe postoje na trasie spowodowane pracami drogowymi, zdecydowaliśmy się wyjechać z Cusco do Curahuasi o 4:00 rano. Cena za osobę w ciasnym autobusie – 15 soli. Po 3 godzinach dotarliśmy do tego miasteczka. Tutaj szybkie śniadanie – quinua z kanapką z serem (pyszne) i targowanie się z kierowcą taksówki o cenę za przejazd do wioski Cachora.
Po wynegocjowaniu dość korzystnych cen rozpoczęliśmy kolejny etap podróży. Po niecałej godzinie byliśmy prawie w Cachorze. Prawie, bo jak się okazało, kilka kilometrów od miasteczka droga jest nieprzejezdna. Obecnie trwają na niej remonty, a patrząc na tempo prac, droga prawdopodobnie będzie nieprzejezdna przez kolejne kilka miesięcy. Więc jeśli planujesz wyprawę do Choquequirao, przygotuj się na dodatkowe niespodzianki po drodze.
Dlatego ostatnie 2, może 3 km – na skróty – musieliśmy pokonać pieszo. Na początku przywitał nas deszcz, ale nie byliśmy zaskoczeni, bo pora deszczowa zaczęła się na dobre. Do miasteczka Cachora dotarliśmy około 9:00 rano. W pierwszej kolejności poszliśmy coś zjeść. Część ekipy skosztowała caldo de gallina, a ponieważ ta zupa nie jest moją ulubioną, udałam się na poszukiwanie innych smakołyków. Znalazłam quinua, które całkowicie mnie usatysfakcjonowało.
Po posiłku zaczęliśmy szukać transportu dla naszego sprzętu, czyli arriero i osła. Sprawa okazała się trudniejsza, niż mogliśmy przewidzieć. Praktycznie pora deszczowa, już po sezonie, a tu wszyscy arrieros wynajęci. Dopiero po około godzinie poszukiwań udało nam się znaleźć jednego, ale o korzystniejszej dla nas cenie nie było mowy. Nasz arriero przedstawił warunki: musimy zapłacić za cztery dni, nawet jeśli trasę pokonamy w trzy dni, i to nie mniej niż 35 soli za osła i 30 soli za arriero. Razem 65 soli dziennie, czyli 260 soli za 4 dni. Ponieważ był to jedyny arriero, jakiego udało nam się znaleźć, a także dlatego, że nikt nie chciał nieść na plecach 4-dniowego ekwipunku, nawet nie myśleliśmy o targowaniu się. Szybko przyjęliśmy warunki i mogliśmy wreszcie, około 11:00, wyruszyć w drogę.
Jeśli ktoś chciałby zorganizować trekking na własną rękę z osłem i arriero w wysokim sezonie – powodzenia. To może być niemożliwe. Nawet w listopadzie, czyli po sezonie, mieliśmy problem ze znalezieniem wolnego arriero, więc mogę sobie tylko wyobrazić, jak to wygląda w miesiącach maj–wrzesień. Wszystkie firmy mają pewnego rodzaju umowy z arrieros, co jest oczywiście normalne, i rezerwują osły oraz arrieros na cały sezon.
Ważne informacje!
Wszyscy, albo prawie wszyscy, zaczynają trekking w Cachorze, gdzie przez co najmniej 3 godziny wędrują zwykłą drogą, dostępną dla samochodów, do miejsca zwanego Capuliyoc (przed tym punktem znajduje się dom).
Właściwie szlak pieszy (niedostępny dla samochodów) zaczyna się nie w Cachorze, ale przy przełęczy Capuliyoc. Ponieważ pierwszy odcinek Cachora – Capuliyoc można pokonać samochodem, zdecydowaliśmy się go pominąć i wzięliśmy taksówkę.
Osobiście nie widzę sensu, by pokonywać tę część wyprawy pieszo. Jakby tego było mało, to są te 3 godziny pierwszego dnia, a potem kolejne 3 godziny ostatniego dnia (ponieważ wraca się tą samą drogą). To łatwy odcinek do pokonania, bo jest płaski, ale to wciąż wiele kilometrów. Dlatego warto ominąć tę część samochodem ze względu na inne, znacznie bardziej wymagające odcinki. Nasza ekipa od samego początku miała taki plan. Więc w Cachorze wynajęliśmy taksówkę, która za 40 soli zawiozła nas do Capuliyoc. Podróż trwała niecałe pół godziny. Dzięki temu zaoszczędziliśmy co najmniej 2,5 godziny, całą energię i wszystkie siły.
Ważna uwaga!
Jeśli zamierzasz zorganizować trekking do Choquequirao na własną rękę, pomiń trasę Cachora – Capuliyoc i weź taksówkę! Za całkiem niewielką kwotę zaoszczędzisz mnóstwo czasu, wysiłku i energii. Ułatwi to również ukończenie wyprawy w 3 dni. Jeśli zrobisz trekking w 3 dni, zyskasz jeden dodatkowy dzień, który możesz wykorzystać na zwiedzanie innych miejsc czy to w regionie Cusco, czy w innych częściach Peru. Jednocześnie zaznaczam, że pokonanie trasy w 3 dni wymaga naprawdę znacznego wysiłku, więc ta opcja jest raczej tylko dla tych z was, którzy uwielbiają spędzać wiele godzin na wędrówce, są w bardzo dobrej kondycji fizycznej i nie boją się bólu, który może pojawić się podczas wyprawy – tu głównie bólu kolan, który na pewno się pojawi.
Ważna uwaga!
Jeśli zdecydujesz się na trekking do Choquequirao z firmą, najpierw zapytaj, czy zaczynają trekking z Cachory, czy z domu przy Capuliyoc! Jeśli zaczynają w Cachorze, wybierz inną firmę. Właściwie nie ma zbyt wielu takich, które pomijają tę pierwszą część. Na pewno robi to Inka Jungle Tour, więc możesz sprawdzić ich ofertę.
Jak zaplanować trekking do Choquequirao w 3 dni – dzień po dniu
Dzień I
Pierwszego dnia przeszliśmy odcinek z Capuliyoc do Santa Rosa. Jeśli nie zamierzasz gotować samodzielnie, spróbuj podejść nieco wyżej, mniej więcej 40 minut dłużej, gdzie mieszka pewna rodzina i gdzie znajduje się kolejne miejsce na camp.
Tego dnia najpierw zeszliśmy w dół do doliny – nad rzekę. To miejsce nazywa się Playa Rosalina (tutaj przekroczyliśmy most).
Do tego miejsca cały czas szliśmy w dół. Ale nie ma się z czego cieszyć, bo gdy schodzi się w dół przez kilka godzin, poczujesz kolana, co jest najgorszą częścią tego trekkingu.
Ja nie miałem zbyt dużych problemów, ale moi przyjaciele, którzy nie chodzą zbyt często po górach, mieli pewne problemy z tym odcinkiem.
Po przekroczeniu rzeki, dla odmiany, czeka cię stromy odcinek do pokonania.
Cały czas w górę, w górę i w górę – łącznie około 5,5 – 6 godzin. Pierwszego dnia przeszliśmy 2 godziny tego odcinka, do miejsca zwanego Santa Rosa. Łączny czas trekkingu z przerwami: od 11:45 do 17:00.
W Santa Rosa znajduje się camping z prysznicem i toaletą. Jest też sklep, w którym można kupić napoje, przekąski i słodycze. Na przykład woda o pojemności 0,65 litra kosztuje 4 sole, butelka wody 2,5 litra kosztuje 12 soli. W tym miejscu mieszka pewna rodzina, która przygotowuje posiłki dla turystów. Z powodu naszego lenistwa i chęci wsparcia lokalnej społeczności postanowiliśmy zamówić kolację. Cena za spaghetti, bardzo duże porcje i pyszne, wynosiła tylko 9 soli. Ogólnie w ofercie jest kilka różnych dań, a cena waha się od 6 do 10 soli.
Za camping w Santa Rosa zapłaciliśmy 5 soli od namiotu. W cenie był prysznic. Ten prysznic zapewniał tylko zimną wodę, ale był to najlepszy prysznic, jaki kiedykolwiek miałem. Woda nie była lodowata, a biorąc pod uwagę panujący tutaj klimat, gorący i bardzo wilgotny, była to idealna opcja.
Dzień II
Aby uniknąć upału, który znacznie utrudnia trekking, i aby ukończyć wyprawę w trzy dni, drugiego dnia wyruszyliśmy dość wcześnie. Wstaliśmy o 4:30 rano, a w drogę wyruszyliśmy o 5:15. Pierwsze około 3 godziny były dość trudne – cały czas w górę aż do małej wioski zwanej Marampata. Dodatkowy wysiłek wynagrodziły widoki.
Szliśmy niemal w chmurach, które zmieniały kierunek co minutę, odsłaniając spektakularne widoki. W wiosce Marampata zatrzymaliśmy się na krótki odpoczynek i śniadanie.
W jednym ze sklepów kupiliśmy owoce i wodę i kontynuowaliśmy podróż. Od punktu kontrolnego, gdzie turyści muszą uiścić opłatę za bilety wstępu do Choquequirao (37 soli), można już zobaczyć ogromne tarasy zbudowane przez Inków. Ponieważ ten odcinek trasy pokonaliśmy wcześnie rano, chmury rozciągające się nad całym kompleksem archeologicznym dodawały temu miejscu dodatkowej dawki tajemniczości. Coś niesamowitego. W punkcie kontrolnym nikogo nie zastaliśmy, więc po przerwie na zrobienie kilku zdjęć kontynuowaliśmy trasę. Ruiny Choquequirao pojawiły się godzinę później. W połowie drogi natknęliśmy się na strażnika, któremu musieliśmy zapłacić 37 soli za bilet wstępu.
Dotarliśmy do ruin około 8:45. Mieliśmy kilka godzin na zwiedzanie tego wyjątkowego i pięknego miejsca. Byliśmy trochę zmęczeni, ale jednocześnie bardzo szczęśliwi. Choquequirao mieliśmy tylko dla siebie. Niesamowite miejsce, daleko od wszystkiego. Czuliśmy się jak na końcu świata. Widok z tego miejsca jest wspaniały. Widać poniżej różne doliny, a nawet ośnieżone szczyty wokół.
Moim ulubionym miejscem była sekcja lamy. Uwielbiałem tę część. Szkoda, że tylko niewielka jej część jest oczyszczona. Ogromna część tej sekcji wciąż znajduje się pod drzewami i innymi roślinami.
Około 12:30 zaczęliśmy wracać do Santa Rosa, gdzie dotarliśmy około 16:00. Po krótkiej przerwie kontynuowaliśmy trekking w dół do rzeki – Playa Rosalina. Tutaj postanowiliśmy zostać na noc. Po wzięciu zimnego, orzeźwiającego prysznica przygotowaliśmy pyszne jedzenie i poszliśmy spać. Byliśmy dość zmęczeni, ponieważ ostatnie 4 godziny trasy były trudne, zwłaszcza dla naszych kolan. Cały czas w dół, w dół.
Dzień III
Trzeciego dnia zaczęliśmy równie wcześnie jak przez ostatnie dwa dni. Tym razem wstaliśmy o 4:00 rano. Szybkie pakowanie rzeczy, składanie namiotów i czas na rozpoczęcie trekkingu. Część naszej ekipy miała sporo problemów po drugim dniu, zwłaszcza dały o sobie znać mięśnie i kolana. Z Playa Rosalina cały czas szliśmy w górę, około 2 godzin.
Potem były fragmenty płaskie i wreszcie ostatnia część wyprawy – znów w górę. Dla mnie osobiście ten dzień był łatwy, ale wszyscy uznaliśmy, że jestem pewnego rodzaju wyjątkiem i że ogólnie dla każdego jest dość trudno.
Cały trekking zakończyliśmy około 11:00. To znaczy, o tej porze byliśmy w miejscu zwanym Curahuasi. Normalnie od tego punktu, a raczej od domu znajdującego się w pobliżu tego punktu, każdy wędruje jeszcze 3 godziny do wioski Cachora. Ale jak wspomniałem wcześniej, ten odcinek pokonaliśmy samochodem.
W Cachora musieliśmy złapać taksówkę do Curahuasi, co nie było takie łatwe. Musieliśmy czekać na pierwszą okazję około 40 minut. Kolejne 15 minut zajęło nam targowanie się z kierowcą taksówki o dogodną cenę. Na szczęście kierowca ustąpił i zawiózł nas na główną drogę, gdzie mogliśmy złapać kolejną taksówkę do wioski Curahuasi, skąd odjeżdżał autobus do Cusco.
Do Curahuasi dotarliśmy przed 14:00 i na szczęście złapaliśmy autobus do Cusco za 15 soli. W Cusco byliśmy przed 18:00. Pierwszą rzeczą, którą zrobiliśmy po przybyciu do Cusco, była kolacja, ogromna kolacja i picie dużej ilości chicha morada i lemonada.
To był naprawdę wspaniały 3-dniowy trekking do Choquequirao :-).



































