Ignorowanie zasad panujących w górach wysokich poczułam na własnej skórze. Było ciężko, z łóżka nie wstawałam przez kilka dni. Sporo strachu, bólu, ogromna dawka różnych emocji, w rezultacie cenna lekcja, którą zapamiętam do końca życia. Takie były początki mojego podróżowania po Andach, skutki bardzo aktywnych pierwszych godzin na wysokości, z którą dotychczas moje ciało nie miało do czynienia. A działo się to na około 3400 m n.p.m., w Cuzco. Dopadła mnie choroba wysokościowa w Peru, tak mnie przewitało najpiękniejsze miasto dawnego kraju Inków.
Z wyższymi górami zetknęłam się kilka lat temu, podczas mojej pierwszej podróży do Ameryki Południowej. Po kilkudniowym pobycie w Limie, położonej niewiele nad poziomem morza, godzinny lot samolotem wystarczył, by znaleźć się w zupełnie innym wymiarze. W świecie pięknych gór, suchego powietrza, chłodnych wieczorów i nocy, w świecie przede wszystkim zawrotnych wysokości, których dotychczas mój organizm nie znał.
Choroba wysokościowa w Peru na żądanie
Od samego początku mojej wyprawy działo się wiele. Tak też i było, począwszy od pierwszych minut pobytu w Cuzco.
Pamiętam, jak dziś: wychodzę z lotniska, wsiadam do taksówki, jadę na skrzyżowanie, gdzie umówiłam się z kolegą, zostawiam plecak w jego mieszkaniu i pędzimy na przystanek. Wsiadamy w załadowany po brzegi samochód osobowy, wolne miejsca jedynie w bagażniku. Albo decydujemy się na tę mało wygodną opcję, albo czekamy, aż zapełni się kolejne colectivo. Może to potrwać kilka, kilkanaście minut, ale równie dobrze godzinę lub dłużej. Nie zastanawiamy się długo. Szkoda czasu, by go marnować, ładujemy się szybko do bagażnika i po chwili mkniemy przez kręte uliczki przedmieść Cuzco.
40 minut rozmów o lokalnym życiu, o ludziach, warunkach panujących w Peru i o naszym celu podróży! Na miejsce dojeżdżamy po około 35 minutach. Jeszcze tylko 10 minut spacerku i jest…
Skalna ścianka do wspinaczki. Moje małe marzenie, które dotychczas nie miało okazji się zrealizować, a tu proszę, przylatuję w Andy, do Peru i w ciągu pierwszej godziny w nich przebywania, mam!
Za szybko i za dużo…
Zakładam sprzęt, wypożyczone buty do wspinaczki i zaczynam. Skalna ściana wydaje się w sam raz, chociaż jak zaczynam się na nią wdrapywać ponownie, mam wrażenie, że nie ma końca. Wszak to moje pierwsze wspinaczki w terenie, łatwo nie jest. Ale najgorsze ma się dopiero wydarzyć!
Trzecie podejście zaczynam z dużą dawką energii i sił, ale te dosłownie w ciągu kilku sekund całkowicie uciekają, ciało zaczyna słabnąć, ale i tak nie to było głównym problemem. Nie do wytrzymania okazuje się ból głowy. O zakończeniu trzeciej rundy wspinaczkowej nie ma mowy. Wszystko było jasne, choroba wysokościowa.
Kiedy znalazłam się na ziemi, praktycznie pół przytomna, nie byłam w stanie wymówić ani słowa. Bół głowy był najsilniejszy ze wszystkich, jakie w swoim życiu przeżyłam. Doszły też wymioty. Ogólnie ogromne, nagłe osłabienie organizmu. Położyłam się na trawie, licząc, że ten koszmar zakończy się równie szybko, jak mnie dopadł, ale tu bardzo się przeliczyłam. Z owej trawy podniosłam się po około godzinie. Podano mi wodę, liście koki, co trochę pomogło, ale i tak było ciężko.
Po powrocie do Cuzco sporo czasu zajęło mi odzyskanie sił. W sumie trzy dni praktycznie nie wstawałam z łóżka. Co pomogło? Tabletki, tradycyjne, lokalne metody: odpoczynek, herbatka z liści koki oraz a może przede wszystkim ich żucie w dużych ilościach.
Po prawie tygodniowych zmaganiach mogłam wreszcie ruszać na odkrywanie Peru, w pełni sił, bogatsza w nowe doświadczenia. Jedno jest pewne, dalszą podróż realizowałam z dużo większą ostrożnością! Zaprowadziło mnie to nawet na mój pierwszy w życiu sześciotysięcznik, o którym mi się nawet nie śniło przed przyjazdem do Peru. Relację z tej wyprawy znajdziecie w artykule Jak zdobyć boliwijski szczyt Huayna Potosi 6088 m.
Potem zaś były kolejne, na równie wysokie i już dużo bardziej techniczne szczyty. O ich zdobywaniu więcej pisałam w artykułach: Na szczycie Yanapaccha w Cordillera Blanca, Peru oraz Wrażenia ze wspinaczki na sześciotysięcznik Tocllaraju w Cordillera Blanca.
Wybieracie się do Peru? Koniecznie zapoznajcie się z artykułem Peruwiańskie sposoby na walkę z chorobą wysokościową. Na soroche trzeba się przygotować, najlepiej poprzez zapobiegnięcie wystąpienia jakichkolwiek symptomów choroby.
Choroba wysokościowa w Peru przytrafić się może każdemu. Nie da się przed wyjazdem w Andy przewidzieć, czy i kiedy jej symptomy dadzą o sobie znać. W większości przypadków wszystko kończy się dobrze, ale bywają również sytuacje ciężkie. Jest jednak coś, co zrobić można i warto. Chodzi o świadomość oraz odpowiedzialne podchodzenie do tematu! Spokojne wkraczanie na wysokości, odpowiednia dieta, dostarczanie płynów organizmowi i wcześniejsza minimalna wiedza na temat, jak uniknąć problemów, zazwyczaj wystarcza!

















